وی در گفتگو با یک مجله با بیان این مطلب که هیچگاه به زنان زیبا و بهتر از خودش حسودی نمی‌کند، درباره حسادت به گلشیفته فراهانی گفت: حسادت من فقط وقتی گل می‌کند که ببینم به دیگری محبت بیشتری شده تا به من… مثلا هیچ وقت حسادت نمی‌کنم که چرا گلشیفته فراهانی موقعیتی به دست آورد و در یک فیلم هالیوودی بازی کرد. شاید بگویم خوب بود من هم موقعیت های خوبی بدست می‌آوردم، اما هیچ وقت به واسطه این مسئله حسادت حرص خورنده ندارم که خودم را زجر بدهم.

این بازیگر سینما در این گفتگوی کاملا صریح و بدون رودربایستی با اذعان به این نکته که در تمام مدت بازیگری اش هیچگاه در جشنواره فیلم فجر دیده نشده است، و در ۶سال ابتدای بازیگری عاشق دیده شدن عکسش روی مجلات بوده و حالا سینما برایش مهم است، اظهار کرد: سال پیش فیلمنامه های خوبی به من پیشنهاد شد. وسوسه انگیز بود و نمی‌توانستم ردشان کنم. با خودم گفتم: مهناز، تو اینهمه فیلم بازی کردی و دیده نشدی. امسال دیگر وقت این است که دیده شوی. پس این کارها را قبول کن. دنبال این بودم که توی جشنواره دیده شوم.

وی با ابراز اینکه گرفتن جایزه از فجر همیشه برایش مهم بوده، عنوان کرده است: برای من جایزه مهم است. جایزه همیشه برای من مهم بوده و اگر فکر کنم می‌برم و بعد نبرم، خیلی ناراحت می‌شوم. این بازی های روانی واقعا آسیب پذیرم می‌کند. برخلاف مهناز افشاری که اینجا می‌بینید من واقعا روحیه ضعیفی دارم.

افشار همچنین در ادامه گفتگوی خود اشاره ای هم به شباهتش با هنرپیشه زمان طاغوت کرده و گفته است: من واقعا در سینما اذیت شدم. خیلی حرفها زدند. من معتقدم اگر شبیه یک آرتیست بزرگ و تکرار نشدنی هستم نمی‌توانم او باشم. در صورتی که توی مطبوعات چقدر حرف های جعلی دراین باره نوشتند که توی مطبوعات در مقطعی باعث تنفر مردم از من شد. من با «شور عشق» آمدم و منتقدان به آن فیلم «زرشک زرین» دادند. تنها فیلمی که زرشک زرین گرفت.

وی با ابراز علاقه از لذت بردن از این قیاس می‌افزاید: برخلاف آنچه همه فکر می‌کنند، من از این مقایسه خیلی هم لذت می‌بردم. برای اینکه اصلا همین مسئله باعث شد به سینما بیایم. اما حالا باید قضاوت کنید و ببینید که مهناز افشار توانست از این ابزار استفاده کند و خودش را به عنوان بازیگر تثبیت کند یا نه.

وی در پایان مصاحبه نیز بیان می کند؛ هرکس مصاحبه‌اش را بخواند با خودش می گوید او آدم دیوانه ای است و در مقابل سوال مصاحبه شونده که آیا او دیوانه است(؟) پاسخ مثبت می‌دهد!

او همچنین از اینکه برخی اوقات جواب تلفن را ندهد لذت می‌برد و در دوران کودکی مادرش رخت خواب او را اتو می‌کرده تا گرم باشد و او راحت بخوابد. نقطه ضعف این بازیگر سینما هم به گفته خودش «اصالت و محبت و شخصیت» است و اگر کسی روی این نقاط مانور بدهد بد می‌بیند!

طزی گفته:
فروردین ۷م, ۱۳۹۰ at ۴:۲۳ ب.ظ

ذزلبب

ناشناس گفته:
مهر ۱۵م, ۱۳۹۱ at ۲:۱۳ ب.ظ

و خدا را هزاران بار شکر که بازیگر نشدم!!

بسم رب الحسین علیه السلام

وقتی معلم موضوع انشا را روی تخته نوشت، تصورات عالم بچگی و آرزوی بازیگر شدن آنقدر در ذهنم چشمک می زد که می دانستم بهترین انشای کلاس را خواهم نوشت!

نمی دانم طنازی های خواهران غریب بود یا سادگی های فاطمه معتمدآریا،شاید هم ژشت های هدیه تهرانی که در آن زمان الحق به ستاره سینمای ایران تبدیل شده بود؛عجیب مرا و خیلی ها را درگیر این حرفه کرد.

بگذریم که پدرمان گاهی قیچی به دست می گرفت و این رویاها و تصورات را پاره می کرد و همیشه تاکید داشت که این فکر را در سرم جای ندهم چرا که به من چنین اجازه ای را نخواهد داد. با خود می خندیدم و می گفتم او هم شیفته ی نقش “پدرسالار” است!

فتوشاپ مرا ببخش! چه تهمت هایی که پس از دیدن عکس های بازیگران به تو نمی زدم! باورکردنی نبود اما کلیپ هایی که از پشت صحنه ها می دیدم واقعیت داشت، انگار در پشت صحنه همه با هم محرم بودند،چرا که کلیپ هایی که با عنوان “حضور بازیگران در پارتی” می دیدم خودشان آن پارتی را یک مهمانی ساده تلقی می کردند!

الگوهای من در دنیای سینما روز به روز بیشتر به بازیگرهای غریبی شبیه می شدند ، از معتمدآریایی که ساده می پنداشتمش تا هدیه تهرانی که توقعی از او نمی رفت، هرکدام به نوعی اباحه گری و اهانت به ارزش ها را رسما برنامه خود قرار دادند.

آرزوی بازیگر شدنم وقتی رنگ تنفر به خود گرفت که ملت مسلمان ایران من، در حال بلوتوث کلیپ “زهرا امیرابراهیمی” بودند، همان که یک ماه را پای سفره افطار به تماشای نقش آفرینی اش در فیلم “کمکم کن” مشغول بودیم.

این غرب گرا بودن تنها محدود به بازیگران نمی شود، گویی هنر نمایش همان است که پس از رنسانس و بر اساس ادبیات اروپا متولد شده و دیگران حق تغییر آن را ندارند.

آیا دردآور نیست که هنر نمایش در ایران، هنوز گوشه‌ی کوچکی از بزرگ‌ترین رخداد قرن ۲۰ (پیروزی انقلاب اسلامی در ایران) را ننمایانده؟! آن گاه مهم‌ترین دستگاه فرهنگی کشور هم‌چنان در حال تقدیر از هنرمندانی است که هنوز ارزش‌های دهه‌های ۴۰ و ۵۰ را پاس داشته و تبلیغ می‌کنند و نه تنها کوچک‌ترین دغدغه‌ای برای نظام ندارند بلکه گاه به معاندانی سنگ انداز تبدیل می‌شوند که به تربیت نسل‌های بعدی هنرمند این کشور، مبتنی بر همان ارزش‌ها مشغول‌اند.

امروز برهنه شدن و نقش فاحشه بازی کردن گلشیفته فراهانی در خارج، دست دادن اصغر فرهادی با آنجلینا جولی، روبوسی پیمان معادی با مدونا (خواننده ی فاحشه) و یا در آغوش گرفتن تهیه کننده ی خارجی توسط لیلا حاتمی مرا متاسف نمی کند؛ امروز شرمسار می شوم از آرزوی بازیگر شدنم و آتش می گیرم که می شنوم و می بینم که در ایران اسلامی ام؛ مریم امیر جلالی در معروفترین تالار تهران کنسرت خوانندگی برگزار می کند و نیکی کریمی در مراسم اهدای جوایز سینمایی اش به موزه پیش روی همگان برای ادای احترام به پیشکسوتان، عزت الله انتظامی را در آغوش می کشد!!

بگذریم که هنوز هم اگر با فیلمنامه ی فیلمی آشنا نباشم،صرفا آن را بخاطر بازیگرهایی که مد نظرم است می بینم، و بگذریم که هنوز هم دلم برای عالم بچگی و فیگورهای سینمایی تنگ می شود،